HOLLANDSE NIEUWE IS WONDERBAARLIJK

Er zijn nogal wat verhalen en saga waar vissen en mensen in voorkomen met een bijzondere gebeurtenis.
Er zijn natuurlijk de beroemde en klassieke uitvoeringen zoals van de wonderbaarlijke vis-vermenigvuldiging van Jezus toen er niet genoeg te eten was voor zijn volgelingen. Dan hebben we nog de mythe van Jonas, die opgeslokt door een walvis en na drie dagen weer levend werd uitgespuugd. Het bekende verhaal van het vrouwtje van Stavoren die met haar hoogmoed een kostbare ring in zee gooide omdat ze niet blij was met de lading graan die haar schepen terug brachten. 

Eerder dan arm worden, zou die ring nooit meer terugkeren. 
Echter verscheen de ring wel degelijk in de ingewanden van een vis die er nodig was voor een maaltijd en het vrouwtje zou uiteindelijk aan de bedelstaf geraken. 
Ook de tragische geschiedenis van kapitein Ahab die de zeeŽn nazocht om een grote witte walvis te vangen, genaamd Moby Dick en daarbij zelfs zover ging om zich vast te binden op de walvis toen het met harpoenen niet lukte hem te vangen en zodoende uiteindelijk in de golven verdween. 

Mijn belevenis past een beetje daarin.
Op een dag had ik zin in een Hollandse nieuwe haring. Op de terugweg van een of ander bezoek stopte ik op de Roostenlaan bij het "VisgildeĒ  en bestelde twee haringen om mee te nemen. Omdat ik niet kon wachten, at ik alvast een haring in de auto op weg naar huis. Vrij plotseling voelde ik onder het rijden iets scherps in mín keel alsof ik een klein stukje zilverpapier of aluminium folie had ingeslikt.
Het nare gevoel bleef daar maar hangen en nog voordat de auto in de garage stond dacht ik dat er iets mis was.

Eigenlijk meteen de dag erop een afspraak gemaakt met de huisarts, alhoewel ik daar al jarenlang niet geweest was. Het duurt even voordat je op het spreekuur kunt komen en zelfs tijdens het bellen vergaat enigszins de lust door het automatische keuzemenu.
Toets 1 voor dit en 2 voor dat. Geen toets voor last in je keel trouwens.
Het onbestemde gevoel bleef en het was niet zoiets als een graatje of zo. De arts onderzocht voorzichtig mín hals. 
Precies kon ik met de vinger aanvoelen aan de buitenkant van mijn hals waar het volgens mij niet goed was en het probleem zich voordeed. Niet pijnlijk maar toch vervelend. 

De huisarts vertelde me zeker te weten dat er niks aan de hand was en er niet iets verontrustends zou kunnen wezen. Toch stond ik er op om een verwijskaart te krijgen voor de specialist. Normaal gesproken zou ik daar meteen naar toe zijn gegaan, echter schijnt dat dan niet meer vergoed te worden. Dus dat zou dan een reden voor me zijn om het maar te laten zoals het was.   

Toch maar de KNO arts gebeld voor een afspraak. Bij het onderzoek is met een camera  en een slangetje (flexibele scopie) door de neus in de keel gekeken en zag hij op een monitor bij de ingang van de slokdarm een klein wit vlekje wat van alles kon wezen. Hij vertelde me dat het waarschijnlijk zou verdwijnen binnen enkele tijd en was daarbij voor 99,5% overtuigd dat er niks aan de hand was. Voor de zekerheid toch terugkomen over 2-3 weken want als het vlekje dan nog aanwezig was zou er onder narcose (aanvullende scopie)  in de keel zelf gekeken worden en  een monstertje genomen moeten worden.
Na drie weken was dat het plekje nog steeds aanwezig. Er gaat dan weer enige tijd overheen voordat een macroscopisch onderzoek, tijdens een dagopname, daarvoor aan de beurt komt. Daarna nog een week wachten op het resultaat van  een microscopisch onderzoek en de biopsie.

Margaret ging deze keer met me mee omdat ze ook wilde horen en weten wat de uitslag zou zijn. Onderweg vertelde ik haar dat ik er niet gerust op was wat het oordeel zou zijn.

De waarheid heeft dan maar een deurdikte van 4 cm. In de wachtkamer ben je nog een gewone patiŽnt, maar eenmaal binnen komt de waarheid. De conclusie van de biopsie  was een kwaadaardige tumor (plaveisel cel  carcinoom).

Meteen dezelfde dag is al een afspraak gemaakt in het St. Radboud ziekenhuis in Nijmegen. We zijn daar twee dagen voor allerlei onderzoeken geweest en door een team van mensen onderzocht.

In en uit scanners, echo- en bloedonderzoek, kaakchirurg, radiotherapeute  et cetera. Al vrij snel was men van mening dat een  tweede biopsie inderdaad een kwaadaardige tumor opleverde, alhoewel redelijk klein. Als men in zoín geval van redelijk kan spreken.

Een operatie was eigenlijk al meteen uitgesloten in verband met een een tijdelijke kaakverwijdering, gezien de lastige plaats van behandeling. Chemotherapie was niet nodig omdat er geen uitzaaiing in de lymfklieren was aangetroffen. Bestraling zou de enige optie zijn. 

Dit zou inhouden dat er 35 x bestraald moest worden via een zorgvuldig uitgewerkt bestralingsplan en er net zo vaak vanuit Eindhoven op en neer gereisd moest worden naar Nijmegen.

Ter voorbereiding is ook een persoonlijk kunststof masker met mazen gemaakt om het hoofd steeds op dezelfde manier te positioneren op een behandeltafel.    Dat is beschreven op deze site onder  STARS en ST RADBOUD NIJMEGEN.

Tijdens de bestraling-sessies is er ook regelmatig een afspraak met de radiologe en een gesprek over het verloop. Een mondhygiŽniste controleert regelmatig de mond en keel op blaasjes, kloofjes, kaken en tandvlees in verband met de verbrandingsverschijnselen die optreden. 

Verpleegkundigen houden de toestand van de (verbrandende) huid in de gaten, schrijven zalf of verbandbehandelingen voor. Voedingsdeskundigen beoordelen of je wel voldoende gezonde voedingstoffen in je lichaam krijgt omdat er natuurlijk slikproblemen ontstaan of smaakverval waardoor de eetlust minder kan worden. Eventueel schrijven ze ook pijnstillers voor zoals paracetamol of als het erger wordt de morfinepleisters.

Op een van de laatste bestralingssessies is er dan nog een visuele controle door de radiotherapeute met wederom die camera door de neus. Er was toen bij mij op de 33ste keer geen zichtbare tumor meer aanwezig. Het weefsel is dan nog steeds erg onrustig blijkbaar.

De volgende controle is dan zes weken later.

Het is natuurlijk een hele opluchting na al die weken als er geconstateerd is dat de tumor verdwenen zou zijn. Men spreekt weliswaar niet over genezingskansen maar over overlevingspercentage en het kan jaren of voor altijd duren voordat een sein groen gegeven kan worden.

Hoe langer de tumor wegblijft hoe meer kans men heeft. 

Vooralsnog dank ik niet alleen het behandelende team van de radiotherapeute en de laboranten, maar zal ik ook elk jaar snel als eerste de nieuwe haring gaan koesteren en terugdenken  aan het reddende signaal van dat visje. 

Peter Nagelkerke, december 2012.    

  - Moby Dick -



- Stavoren -




- Nieuwe Haring -




- Jona -



- Haringhappen -