HERSCHEPPING

 


Er was eens een groepje wetenschappers, miljoenen jaren geleden, die na de zoveelste "Big Bang" in dezelfde omstandigheden verkeerden zoals nu ongeveer, van een wereld die zichzelf bedreigde.
Ze hadden elkaar gevonden via telepathie wat wel verder ontwikkeld was dan per vandaag.
Daarom deelden ze hun bezorgheid voor onze planeet en bevolking.
Dus waren ze bijeengekomen, toen Rome nog niet bestond, om over een toekomst na te denken en hadden uiteindelijk besloten om verschillende  mogelijke richtingen te gaan onderzoeken om te kunnen voortbestaan.

  • Groep 1  dacht dat het beter was om de aarde te verlaten en terug te keren als reizend sterrenstof naar waar we vandaan gekomen waren.
  • Groep 2  onderzocht of de zee dan een oplossing was want die besloeg 70% van het oppervlak en was her en der kilometers diep gaf en voldoende plaats voor walvissen, zeepaardjes tot aan plankton toe. Een flinke zondvloed zou de rest doen.
  • Groep 3  vond dat het luchtruim meer perspektief zou bieden indien we allemaal zouden kunnen vliegen als vredesduiven.
  • Groep 4  besliste om ondergronds te gaan zoals mollen en wormen.
  • Groep 5  wenste te blijven voortbestaan als vegetatie, vol zon, vruchtbare grond, wat vocht en meer hadden ze eigenlijk niet nodig.
  • Groep 6  zou gewoon willen blijven waar ze waren maar aangepast aan de omstandigheden.
  • Groep 7  oplossing was om naar een microwereld te gaan en te leven als insecten, vooral mieren en bijen, en zagen dat wel zitten als grote families. De vlinders vonden het ei van Columbus uit om steeds weer te reÔncarneren en te wisselen tussen 2 levensvormen.
  • Groep 8  dacht meer aan minuscule organismen zoals bacteriŽn of desnoods eencelligen en de virussen mochten ook meedoen zolang ze niet elektronisch waren.
  • Groep 9  wilde heel vaag een esoterische en transparante gemeenschap, alhoewel de anderen dat wat spookachtig en holistisch vonden.

 
Er was afgesproken dat de zintuigen op elkaar afgestemd moesten blijven en moesten zorgen voor de communicatie tussen de groepen.

Toen alle studies klaar waren en ze allemaal de voors en tegens hadden uitgewisseld besloten ze dat iedereen vrij was om uit te maken bij welke groep men ingedeeld wilde worden en de toekomst in te gaan, maar men mocht ook coalities aangaan.

En na wat bekvechten werd een compromis bereikt om e.e.a. in versneld tempo te laten muteren, want er was wel haast bij.
Ook was men het erover eens tenminste twee personen te laten blijven wie ze waren; als een laatste optie om de mensheid alsnog een laatste kans te geven.

Er waren twee vrijwilligers die zich daarvoor beschikbaar stelden, genaamd Adam en Eva.
Ze kregen de wereld helemaal voor zichzelf alleen, maar moesten wel beloven dat ze zelf geen roofbouw zouden plegen om nog meer overdaad te krijgen dan wat ze al hadden.
De grootste straf zou zijn dat ze kleding moesten gaan dragen en konden zich desnoods daarin wel vinden.

Met die afspraken waren ze helemaal blij en kregen twee zonen, genaamd Cain en Abel.
Abel was de zachtaardige en een beetje een sufferdje.
Cain daarentegen was meedogenloos.
Op een kwaaie dag sloeg hij zijn broertje dood, om in zijn eentje de mensheid voort te zetten en z'n DNA over te dragen, echter in zijn domheid vergat hij aan wie dan wel.

Hij wist niet dat Abel een geheime verhouding had gehad met een mutatie uit de eerste generatie van het dierenrijk.
Haar naam was Bambi en was in haar vorige leven al verliefd geweest op Abel.
Abel had haar direct herkend aan de grote bruine ogen en uit hun verhouding waren een zoon en drie dochters geboren, waarvan de jongste tot hun verbazing op haar achterste benen kon lopen en een hermafrodiet was.
De zoon hadden ze Darwin genoemd en deze was bijzonder intelligent..
Hij had uitgevonden hoe je via de vrouwelijke chromosomen de mens kon reproduceren en sindsdien was iedereen door navelstrengen verbonden geweest.

Ondanks alle wetenschappelijke kennis was men er indertijd niet in geslaagd om de genen van goed en kwaad te scheiden waardoor alle groepen in liefde of haat naast elkaar bleven bestaan van welke groep dan ook.
Om te leven of overleven, werd steeds vrede met oorlog en vernietiging afgewisseld.
De genen die de liefde predikten en uitdroegen moesten steeds het onderspit delven door hun zachtmoedigheid.
En de genen die de haat uitdroegen vernietigden uiteindelijk ook nog eens elkaar.

De ware oplossing blijkt tot op heden niet gevonden te zijn, dus wordt er binnenkort een nieuwe poging gewaagd, maar het zal altijd wel een sprookje blijven.


PETER